اهل بیت علیه السلام

میلاد سالار کریمان

میلاد با سعادت امام حسن مجتبی (ع) مبارک باد.

میلاد حسن سبط رسول اسـت امشب
تبریک بـه زهرای بطول اسـت امشب
شادند محمد و علی زین مولود
خوش باش دعای ما قبول اسـت امشب
در کاخ نزول وحی قرآن آمد
با آیه نور نور یزدان آمد
از فاطمه و ساقی کوثر پسری
با نور محمدی نمایان آمد

ماه بـه نیمه رسیده اسـت و در‌های رحمت، بر روی جهانیان باز اسـت. فراوانی رحمت و نعمت اسـت و جان‏‌ها آکنده از عشق اسـت. ماه بـه نیمه رسیده اسـت که این چنین در کامل‌ترین صورت خویش بـه جلوه‏‌گری، دست ‏افشانی می‏‌کند. ستارگان بـه تکاپو درآمده ‏اند گرداگرد ماه. بدری در آستانه حُسن خودنمایی می‌‏کند؛ ماه تمامی که از ذخیره هستی بـه زمین هدیه داده شده اسـت.

 

حَسَن، آینه حُسن خداوندی اسـت. مجتبی، در آغوش پاک‏‌ترین مادران عالم چشم بـه جهان گشود و میوه قلب رسول اللّه‏ شد. آمد و کرامت را از پدر آسمانی ‏اش آموخت و چراغ کرامتش را برای اهل زمین برافروخت. ثمره زندگی علی و فاطمه «ع»؛ پا بـه جهان خاکی گذاشت. خاک تا افلاک غرق نور و سرور شود. خدایا! بـه «کریم اهل بیت» سوگند، سایه کرامت خویش را از مـا دریغ مدار!

دروازه‏‌های آسمان گشوده می‌‏شود و زمین در ستاره‏ باران میلادی بزرگ بـه هلهله می‏‌نشیند. در نیمه راه برکت ‏خیز رمضان رایحه شکوفه‌‏های یاس اسـت که کوچه‏‌های مدینه را آکنده اسـت. حسن علیه‏ السلام با چشمانی علوی می‏‌آید و افق رسیدن ارجمندش را دف می‌‏کوبد. صدای آمدنش، طنین مهربانی و کرامت اسـت.

شانه‌‏های صبورش را زمین بـه تجربه می‌‏نشیند، ان‏‌چنان‌‏که سمفونی سکوتش را. او با نگاهی از جنس باران می‏‌آید و آب‏های آزاد جهان، ماهیان تشنه دلش را میزبان می‌‏شوند. هرگز غروب نمی‏کنی کوه یعنی تـو؛ ولی تـو را نادیده انگاشتند و تحمل بی‏ پایانت را بی‏شرافتان تاریخ، این چنین بـه جولان نامردمی کشاندند.

آسمان، تویی که وسعت دلت، زبانزد آب‏های زمین اسـت.‌ ای فرزند حماسه و رأفت! تـو ان بهاری که دستان خونریز خزان را یارای بـه خاک ریختنت نیست. جاودانه‌‏ ای اینگونه که عشق‏ خواهی تنید ان‏چنان که باران، رگ‏های خاک را. ایمان داریم که طلوع مبارکت را هرگز غروبی نیست.

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن
دکمه بازگشت به بالا
بستن